Prière sur l’Acropole de Renan.

Me naskis, deina bluokulo, de barbara gepatri, che la bon e vertuoza Cimeriani qui habitas la bordo di maro senluma, herisata de rokaji, sempre batata da sturmi. Ibe on konocas apene la suno; la flori esas la muski marala, l’algi e la koloroza konki quin on trovas en la fundo dil golfeti dezerta. Ibe la nubi semblas sen koloro, ed ipsa la joyo esas kelke trista; ma fonteni de kold aquo ibe fluas ek la rokaji, e l’okuli dil yunini esas quale ta verda fonteni en qui, sur fundi de herbi ondoforma, reflektas sun la cielo.

Mea preavi, tam antiqui kam ni povas konocar, esis konsakrita a fora navigado sur mari, quin tua argonauti nultempe konocis. Me audis, dum mea yuneso, la kansoni pri voyaji al polo; me esis bersata en la memoreso dil glaciflotari, dil nebuloz mari laktosimila, dil insuli plena de uceli, qui suahore kantadas, e flugeskante omni kune obskurigas la cielo.

Ernest Renan, tradukita da Louis de Beaufront.

Published by

Gilles-Philippe Morin

Saluto! Me nomesas Gilles-Philippe. Me evas 19 yari. Me esas viro. Me habitas Kanada. Me studias medicino. Me parolas la Franca e la Angla. Me pleas piano. Pro quo vu duras lektar co? Bonvenez!

Komentez