Interreto

Askoltar koncerto di violoncelo,
La particioni por plear piano.
Trans la mondo me babil kun Aziano.
Mem la Papo pipias per la blu ucelo!

Klikto per la muso, omno en ecelo,
Ne plus preske ni bezon aeroplano.
Quala junglo, de liano a liano,
Sempre plus on nove trovas olda celo!

Ka nin dominacas la ubiqua reto?
Damnas me la situi, olqui nocas dormo,
Danke tu, la grandioza komputero!

Tam dependigiv tu es kam sigareto,
Nin submersas per tsunami de informo.
Onu quaze lern uzar tu en utero!

© 2017 Gilles-Philippe Morin.

Teroro

Yen migranti neaceptesas shikane!
Me pensas pri la kreo di mea lando:
La preavo qua pozis l’unesma plando
Certe anke esis enmigranto, ka ne?

Yen on timas, ke li kauzas a ni jeni!
Me pensas pri la kreo di mea lando:
Qui guvernesas del unesma komando,
Kad on obliviis la aborijeni?

Nun, spektez! Yen un, ni esas la ridindi,
Pro ke ni vekigis la mentale blindi,
E ni plasizis la yusti en karcero!

Do, ante denuncar sur omna tegulo,
Forsan on devus regardar en spegulo:
Yen ube trovesos la vera kancero!

© 2017 Gilles-Philippe Morin.

Tempi necerta

En la mondo, la maxim bon medicino
Valoras mem plu kam oro ed arjento.
Ma ankore, la yusta medikamento
Es amar e pardonar sua vicino.

De pos ke uli deskovris la vacino,
Nia socio forlasas la «memento».
Nemortiva sun sentas la homa ento;
Malgre to, la mondo krias de lancino.

Mem se nun plombo povas divenar oro,
Pro ni, en omna landi duras hororo:
Armei, teroristi e «volfi sola».

Tamen ni ne sukombez a la teroro.
Do vice repetar riskoza eroro,
Historio esez l’epoko busola!

© 2017 Gilles-Philippe Morin.

Utopio

Apud trono de oro e de nielo,
La nubi flotacante en la cieli,
L’anjeli pleante per sua vieli,
En ta loko fluas lakto e mielo.

Joyoze vivas gento en la edeno,
Nam singlu devis vartar sua gradizo
Por enirar la belega paradizo;
Omnu festas eterne en la gardeno.

Malgre ke la volfo esas tre proxima,
La homi, ridetante, esas sentima:
La bestio ipsa konstruktis sua muro!

E mem sen plusa milito o konvoyo,
La populo povas vivar sen enoyo,
Nam bezonas nul odion vera humuro!

© 2017 Gilles-Philippe Morin.

La Skopo

(da Markezo L. de Beaufront, ex-Esperantoprofesoro, autoro dil projeto IDO, adoptita e perfektigita da grand akademio de mondociencisti)

Tra densa tenebro, lumizas nin stelo
Ad olqua konstante ni fidas.
Per lua brilado en nigra cielo,
La skopon montrata ni vidas.
E nule ni timas la nokto-fantomi,
La stroki dil fato, la moki dil homi,
Nam rekta, sentrompa, justege trasita,
La voyo da ni selektita.

Ni semas obstine, nultempe tedesas,
Al tempi futura pensante,
Mil grani perisas, dek mili perdesas;
Ni plugas e semas konstante.
«Ha finez!» klamachas la homi kun moko
«No, durez, avancez!» adjuras nin voko;
La nevi per benedikado vi pagos,
Se kun persevero vi agos.

Dum longa sukusi dil vintro-tempesti,
Ul branchi frapita ruptesas.
L’arboro ne mortis, e balde nov testi
Pri lua vigoro trovesas.
Certege permanos la brav idistaro:
Lun ya ne faligos mult enemikaro.
Plenfide lu marchas, ardore flamoza,
Al skopo brilante lumoza.

Kuraje, persiste, ne deviacante,
Ni sequez la voyo montrita!
Mem singla guteti, sencese falante,
Perforas la petro granita.
L’espero, l’obstino e la konstanteso,
Yen bela tri forci, di qui l’efikado,
Tra multa labori e persekuteso,
Nin duktos a la triumfado.

— Progreso, XII, p. 4

Aktualigo ye la 28-ma februaro 2017: Me jus remarkis, ke la poemo esas adapturo di la poemo «La Vojo» da L.L. Zamenhof.